Ako.

Ako lang
ang kayang umintindi sa lahat ng topak mo
Ang tanging nakakaalam ng dahilan sa bawat pagkilos mo.
Ako lang. Ako lang ang nakakaalam kung gaano ka katindi magmahal
at kung paano ka nila nasaasaktan.

Isang ako lang.
Isang ako lang ang makakapagpaliwanag sa lahat kung gaano kalaki ang puso mo.
At isang ako lang
ang nakakaramdam ng mga hinanakit mo.

Ako lang ang may kayang magsabing
isa kang mabuting tao.
Ako lang ang magkakaroon ng lakas ng loob na
ipagtanggol ka kung sakaling may kakalaban sayo.
Ako mismo ang haharap sa kanila.
Dahil kilala kita at alam kong mahina ang loob mo.
Ako mismo ang magtataas ng ulo mong lagi mong niyuyuko
kapag hindi ka naiintindihan ng mundo.
Ako ang magsisigaw ng lahat ng pangarap mo
para malaman nilang hindi lang kapakanan mo ang iniintindi mo.

Ako. Ang siyang nakakarinig ng mga
hiyaw mong hindi mo maisigaw
Ako rin ang siyang nakakakita ng mga galit mong
hindi mo maisambulat
at ng mga sentimyento mong
hindi mo kayang ikwento sa iba.
Ako. Ako ang nakakaalam kung gaano karaming luha
ang nasa likod ng iyong maskarang nagpipilit magpakasaya.

Alam ko kung paano ka matakot.
Alam ko kung paano ka magmahal.
Alam ko kung kailan ka nag-aalangan
at kung kailan ka talaga masaya.
Andito lang ako...
isang ako na nagmamahal sayo ng totoo.

Hinihintay ko ang pagtila ng ulan

Hinihintay kong tumila ang ulan
Upang tanawin ang mga tala sa kalangitan
Nakakainip maghintay buong magdamag
Sa tulad mong puro salita't pangako lamang

Hinihintay kong tumila ang ulan
Nais ko sanang kausapin ang buwan
At itanong kung bakit ako mag-isa
Habang ikaw ay nasa ibang kandungan

Hinihintay ko ang pagtila ng ulan
Gusto kong maglakad sa gitna ng daan
Baka sakaling ikaw ay aking matagpuan
At malaman kung sino man ang iyong ka-ibigan

Hinihintay kong tumila ang ulan
Upang sa gayon lumiwanag itong isipan
At sa huli'y akin nang panindigan
Na ikaw nga ay isang bagyong napadaan lamang.

Mademoiselle

They see your picturesque smile
while you innocently render your lullaby
your skin radiates in the candlelight
and your hair is being fondled by the wind tonight

Then crowd begins to praise your beauty
The others commend your artistry
Even so, you suddenly realized
This is not your destiny nor the place to rest your heart

And I, I was watching you too
behind the masks and lies
I, I was helplessly loving you
behind the pretensions and disguise

I was pleased and thankful of my facile world
Until you showered it with colors and bliss
I never thought that kind of life exists
So please remember how much you will be missed

And I, the greatest coward ever created
will be left imprisoned, incarcerated
with the jail of love I have all along.
And I, will live ever after. Alone.

04.20.2010

John and Reese

SHE ---



I watched how his cheeks turn from pale to red... he always fascinates me. Looking closely, I can see his skin glowing from the light of the elevator. I can smell his perfume. I feel a strong urge to touch and kiss his face. He is so cute.



He was busy searching for his ID, seems like he lost it again, which almost happens everyday.



He blushes whenever I say sweet nothings --like today when I said I missed him. We did not see each other yesterday. He just gave me a smile in return. I am such an actress, I pretended to say I miss him as if I was just saying it to a barkada or a cousin or a best bud. I said I missed him, no big deal. But deep inside, my heart is beating faster.



The door opened in the Ground floor. I didn't want to step out of the elevator but I didn't have a choice.



She is waiting outside. She called me last night to let me know that she is going back to him.



He was hers. She was his everything. But they broke up three months ago when he caught her cheating on him.



I became his confidante. I was the shoulders always willing to be leaned on. I was the ears always willing to listen. I was the companion. I was the martyr. The martyr who cares for him selflessly.



He didn't know what to do with his life when they split. He was shattered.



I was there when he got drunk and cried her name out loud in public. I was there when he didn't want to talk to anybody. I brought him to the hospital when he had gastritis. I brought food to his apartment every time he wouldn't eat a thing. I was there. Always there. I almost became a mother of a broken hearted man.



I wouldn't have the guts to do any of it in my own accord. But she is my bestfriend and she asked me to look after him while she's away, head over heels in-love with somebody else.



I want to prove the world I am a true friend that's why I took care of him and besides, he is also my friend. I never thought I will end up loving what I do for him. I later realized that broken hearts are somehow contagious.



He stepped out of the elevator first because I was quietly stuck where I was standing. He never knew his ex was there outside... waiting for us, waiting for him. She is waiting to reconcile with him. She is going to ask for forgiveness and admit that she regret everything she did.



She is going to ask him to take her back and have a new beginning.



My bestfriend hugged me as a way of thanking me for taking care of her man. I saw in his eyes that he was never prepared for the meeting and he looked away from the two of us.



I left them without saying a word. One more second of staying there would really make me cry. The thought of them going back together is hurting me so bad.



No explanations or elaborations are needed for what I feel because I should feel nothing. I don’t have the right to be hurt. It’s my fault, I shouldn’t have let myself fall for him. He is not going be mine because they belong together. Yes, we became close but it is just because he had no one to turn to. That’s just it.



I arrived home, went to bed and wept. That's all I am entitled to do. I don’t blame anybody. I am happy for them both. Period.

***********



HE---



I could feel her eyes staring at me again. I know I am blushing, I can feel the heat of my face so I pretended searching through my pockets for my ID.



It’s been more than two months when I became close to Reese. She is the reason why I was able to recover from the misery I was in.



She is such a sweet and free spirited woman. I’m proud and lucky to be with her. I feel like a prince walking with a princess whenever we're together. I like it whenever she will hold my arm when we are about to cross the street. I like holding her elbow when riding a vehicle. I like sharing umbrella with her or even eating on the same plate with her.



I have asked myself many times why I courted her bestfriend instead of her. I wasted a year and a half with the wrong woman. It was such a mistake.



If only I knew that her bestfriend will break my heart... oh well, past is past. What's important right now is we're closer than ever and no one can take her away from me.



I feel very grateful to her. She never left my side during the times I was going through hell. I was totally devastated from the break up. She sacrificed several spa sessions and chick flick movies whenever I would ask her to come over or to drink with me in a bar when I was still in post break-up dilemma. She listens. She understands. She cares.



She brought me food on the days I didn't want to eat anything. She brought me back to life. I am now stronger, wiser, better. I wanted to ask her why she is so good to me but I was never sure how to ask it.





Such proximity like this one in the elevator weakens my knees. I want to feel her hair and embrace her. I want to put my arms around her. I want to build new dreams together with her. I see her in my future.



I am certain that I want her. I love her. I’m just not sure if she feels the same but I’m planning to tell her my feelings soon.



Maybe today is not the perfect timing. Maybe I will confess this coming weekend during the movie we are going to watch. I want it to be memorable. Few days won’t hurt us both so I am going to wait until weekend.



She said she missed me. We did not see each other yesterday. My mind is shouting I miss her too but I didn't say it out loud.



There is something different with her when we reached the ground floor of the building. Usually, she'll be stepping out of the elevator first and bug me right away where to eat or if we are going to ride the train or going to take a cab.



I wanted to ask what's wrong with her. Maybe she had a rough day at work. I stepped out of the elevator when I felt she wasn’t ready to go out. She followed, and just when I was about to speak to her, I noticed that she's looking outside the building. I followed the direction of her eyes and saw her bestfriend. My ex - the one who broke my heart. The one who was never contented of me.



I want to ask what is my ex doing here but she walked towards her and they embraced. She turned quickly without a single word and left me with the woman I didn’t want to be with.



I didn’t give my ex a chance to speak. I told her right away that I don’t want to see her or be with her anymore. Everything between us is over.





I walked hurriedly away and get in the first cab I saw. Everything that happened to us and everything she did came back and I felt nothing. I don’t feel anything for her anymore.



All that matters to me now is Reese.







***********

THEM--



The next day, Reese woke up with 3 missed calls from John. It was hurtful to read his name on the screen of her phone. Reese thought maybe he was trying to call to thank her for everything… for all the days she was there for him or maybe simply just to tell her the story of their reconcilliation.



She didn’t feel like working that day and so she called to advise her TL that she’s sick (which rarely happen).



It’s already lunch time but she havent eaten anything yet. She never felt like this before, the more she tries to forget about John, the more she thinks of him, the more pain she gain. The picture of her bestfriend and John together is registering on her mind.



She remembers what her mom used to tell her when she was young and didn’t win in a singing competition – “Whenever you will fall down the only option left is to go up again.“



She started deleting John’s pictures from her desktop that she collated during the times she was his only strength. She saw his picture holding the rabbit he bought for her, their picture together eating on the same plate taken by his. Also her favorite picture of them taken by his camera phone, they were dripping wet from the rain but still having a good time under a waiting shed in Ayala.



After deleting everything, she then started grabbing and putting into a box the things around her apartment that remind her of him. His dvds, baseball cap, a couple of books, his tennis racket and many more.



She heard a knock on her door and opened it. She was dumbfounded to see it was John, still looking soooo handsome inspite of sweat. He smelled his irresistable perfume. He was holding a long stem of yellow rose and looking seriously at her.



She didn’t know what to think of or what to do and so she opened the door wide for him to come in.



Then and there he said the sweetest lines ever…



“You’re the only one I want to be with. Would you give me the honor to love you forever?”



She didn’t speak. She just went close to him and kissed his cheek.

Sa Susunod Kong Buhay

Sa Susunod Kong Buhay
(Inspired by Woody Allen)


Sa susunod kong buhay
Gusto kong mabuhay ng pabaliktad
Magsisimula ako sa pagbangon mula sa hukay...

Gigising ako sa araw-araw na nakatira
sa tahanan ng mga matatanda
Na naghihintay ng pensyon
habang unti-unting umaayos ang pakiramdam
tumitigas ang buto't bumubuti ang pangangatawan

Hanggang sa palalayasin na ako
sa sarili kong bahay
dahil lubusan na akong malakas...
Magsisimula na akong magtrabaho
Bibili ng gintong relo at magsasaya sa unang sweldo.

Magtatrabaho ako ng apat-na-pung taon
hanggang dumating ang panahon aking kabataan
kung kailan ako'y magre-retiro na
at magtatamasa ng aking pinagpaguran

Iinom, mamamasyal at makikipagsaya
lahat ng pwede ay aking susubukin
kapag ang edad ko'y mas nabawasan na
high school naman ang aking papasukin

Pagkatapos akoy mag-e elementarya
Magiging bata at sa wakas ay maglalaro na
Walang nang obligasyon
Walang nang responsibilidad

Hanggang akoy magiging sanggol na walang muwang
Paglaon ako'y mananatili sa sinapupunan
Sa loob ng siyam na buwan
--Kung saan may libre akong spa
at komportableng mahihigaan
na unti-unting luluwang sa paglipas ng mga buwan.
Hindi ba't masaya
ang mabuhay ng pabaliktad
lalo na't ang pinaka huling yugto ng buhay ko
ay udyok ng pagmamahalan?

The Untold Love Story

SHE ---

I watched how his cheeks turn from pale to red... he always fascinates me. Looking closely, I can see his skin glowing from the light of the elevator. I can smell his perfume. I feel a strong urge to touch and kiss his face. He is so cute.

He was busy searching for his ID, seems like he lost it again, which almost happens everyday.

He blushes whenever I say sweet nothings --like today when I said I missed him. We did not see each other yesterday. He just gave me a smile in return. I am such an actress, I pretended to say I miss him as if I was just saying it to a barkada or a cousin or a best bud. I said I missed him, no big deal. But deep inside, my heart is beating faster.

The door opened in the Ground floor. I didn't want to step out of the elevator but I didn't have a choice.

She is waiting outside. She called me last night to let me know that she is going back to him.

He was hers. She was his everything. But they broke up three months ago when he caught her cheating on him.

I became his confidante. I was the shoulders always willing to be leaned on. I was the ears always willing to listen. I was the companion. I was the martyr. The martyr who cares for him selflessly.

He didn't know what to do with his life when they split. He was shattered.

I was there when he got drunk and cried her name out loud in public. I was there when he didn't want to talk to anybody. I brought him to the hospital when he had gastritis. I brought food to his apartment every time he wouldn't eat a thing. I was there. Always there. I almost became a mother of a broken hearted man.

I wouldn't have the guts to do any of it in my own accord. But she is my bestfriend and she asked me to look after him while she's away, head over heels in-love with somebody else.

I want to prove the world I am a true friend that's why I took care of him and besides, he is also my friend. I never thought I will end up loving what I do for him. I later realized that broken hearts are somehow contagious.

He stepped out of the elevator first because I was quietly stuck where I was standing. He never knew his ex was there outside... waiting for us, waiting for him. She is waiting to reconcile with him. She is going to ask for forgiveness and admit that she regret everything she did.

She is going to ask him to take her back and have a new beginning.

My bestfriend hugged me as a way of thanking me for taking care of her man. I saw in his eyes that he was never prepared for the meeting and he looked away from the two of us.

I left them without saying a word. One more second of staying there would really make me cry. The thought of them going back together is hurting me so bad.

No explanations or elaborations are needed for what I feel because I should feel nothing. I don’t have the right to be hurt. It’s my fault, I shouldn’t have let myself fall for him. He is not going be mine because they belong together. Yes, we became close but it is just because he had no one to turn to. That’s just it.

I arrived home, went to bed and wept. That's all I am entitled to do. I don’t blame anybody. I am happy for them both. Period.

 ***********

HE---

I could feel her eyes staring at me again. I know I am blushing, I can feel the heat of my face so I pretended searching through my pockets for my ID.

It’s been more than two months when I became close to Reese. She is the reason why I was able to recover from the misery I was in.

She is such a sweet and free spirited woman. I’m proud and lucky to be with her. I feel like a prince walking with a princess whenever we're together. I like it whenever she will hold my arm when we are about to cross the street. I like holding her elbow when riding a vehicle. I like sharing umbrella with her or even eating on the same plate with her.

I have asked myself many times why I courted her bestfriend instead of her. I wasted a year and a half with the wrong woman. It was such a mistake.

If only I knew that her bestfriend will break my heart... oh well, past is past. What's important right now is we're closer than ever and no one can take her away from me.

I feel very grateful to her. She never left my side during the times I was going through hell. I was totally devastated from the break up. She sacrificed several spa sessions and chick flick movies whenever I would ask her to come over or to drink with me in a bar when I was still in post break-up dilemma. She listens. She understands. She cares.

She brought me food on the days I didn't want to eat anything. She brought me back to life. I am now stronger, wiser, better. I wanted to ask her why she is so good to me but I was never sure how to ask it.

Such proximity like this one in the elevator weakens my knees. I want to feel her hair and embrace her. I want to put my arms around her. I want to build new dreams together with her. I see her in my future.

I am certain that I want her. I love her. I’m just not sure if she feels the same but I’m planning to tell her my feelings soon.

Maybe today is not the perfect timing. Maybe I will confess this coming weekend during the movie we are going to watch. I want it to be memorable. Few days won’t hurt us both so I am going to wait until weekend.

She said she missed me. We did not see each other yesterday. My mind is shouting I miss her too but I didn't say it out loud.

There is something different with her when we reached the ground floor of the building. Usually, she'll be stepping out of the elevator first and bug me right away where to eat or if we are going to ride the train or going to take a cab.

I wanted to ask what's wrong with her. Maybe she had a rough day at work. I stepped out of the elevator when I felt she wasn’t ready to go out. She followed, and just when I was about to speak to her, I noticed that she's looking outside the building. I followed the direction of her eyes and saw her bestfriend. My ex - the one who broke my heart. The one who was never contented of me.

I want to ask what is my ex doing here but she walked towards her and they embraced. She turned quickly without a single word and left me with the woman I didn’t want to be with.

I didn’t give my ex a chance to speak. I told her right away that I don’t want to see her or be with her anymore. Everything between us is over.

I walked hurriedly away and get in the first cab I saw. Everything that happened to us and everything she did came back and I felt nothing. I don’t feel anything for her anymore.

All that matters to me now is Reese.

***********

Reese,

                I want to start off by admitting that I miss you every time we are apart and forgive me for not saying it to you personally. I guess I am such a coward. I just didn’t really know where I stand. I don’t want to assume that whenever you tell me you miss me it means something more than being friendly. I want you to know you make my heart skip a beat every time you say you missed me and my mind is shouting I missed you too.

                I thank you for bringing me back to life. My gratitude is not enough to repay the kindness and care that you showed, I wouldn’t know where I would be right now if not because of all you’ve done for me. It would really be nice if you would take care of me for good.

                It was such a long time since I wrote a love letter that’s why my thoughts are scrambled now, yes Reese, this is a love letter and I am writing it for you.

                 I want to remind you of our movie date on Saturday. Please do come. I have something very important to say.

p.s. I don’t want to be with anybody else but you.          

               

John.

Istoker

Aaminin ko ba'ng nahulog na ako sa iyo?
Nararapat bang maging tapat
kahit alam ko naman ang isasagot mo?

Paano ba kita sinimulang suyuin ng palihim?
At naisin na kasama mo akong pinanonood
ang mahiwagang takip-silim..

Kailan nga ba ako nagtangkang
bilangin ang mga hakbang papalapit sa iyo?
at sukatin ang distansya ng ating mga puso...

Bakit malalim ang bawat paghinga
habang tinatanaw ang iyong paglakad?
Dahil nga pala -likod mo lang ang kaya kong titigan
at anino mo lang ang kaya kong hagkan...

Sasaluhin kaya ako ng iyong mga bisig
sakali mang tuluyan na akong sa iyoy umibig?
Abot kamay at abot tanaw kita
sadya nga lang mundo nati'y magkaiba.

Kulang ba ang lahat ng kaya kong ialay
para pantayan ang kanyang mga naibigay?
Siguro ay kulang nga.ng talaga.
kaya hindi na ako magtatangka pa.

Maraming akong tanong.
Alam ko rin ang lahat ng sagot.
Pero sa tuwing nakikita kita.
Natututo ang puso kong umasa.
Basta tandaan mo.
Nandito lang ako.
Matiyagang naghihintay sa'yo.


***********
Adlesirc 09.14.2010

Sakaling hindi tayo magtagpo sa ating mga panaginip - Noel Sales Barcelona

Sakali mang hindi tayo magkatagpo
Sa ating mga panagimpan
Ay huwag malumbay ang iyong puso
Sapagkat pagdating ay nabalam lamang.

Huwag isiping ikaw'y nalimutan
Dahil hindi nakasipot sa ating tagpuan
Maaaring hindi pa kapanahunan
ng ating muling pagtitipanan.

At sakaling mapalitan, panaginip na matamis
ng isang bangungot na nakahihindik --
Sa iyong paggising ay huwag gumibik
Sapagkat mapapawi rin ng himalang halik.

Kaya nga sakaling hindi ako dumating
Sa panahong ang bituin ay mapanaginipin
Huwag malulumbay, huwag maninimdim
Sapagkat ang pagtatagpo'y sa puso natin...



Isang kaibigan at tinitingalang tao ang gumawa ng tula bilang sagot sa tulang ginawa ko "at dahil mahal kita". Karangalan ko talaga ang magkaroon ng mga makatang kaibigan at masaya akong kabilang pare-pareho kami ng passion. :) Salamat kay kuya/sir Noel Sales Barcelona para sa tulang ito. Alam ko impromptu nya lang ito ginawa. Ganun kabihasa at makata!

At dahil mahal kita/Dahil sa iyong pag ibig

Isang umaga, habang lulan ako ng bus pauwi ng Rizal galing opisina, naisip ko ang linyang "hahanapin kita sa aking panaginip". Malungkot ang paligid ng araw na iyon (Sept 3), maulan at napakalamig sa loob ng bus. Pag uwi ko ng bahay ay nagsulat ako. Ito ang kinalabasan:

AT DAHIL MAHAL KITA

Hihintayin kita sa aking panaginip
Mahihimbing akong sa iyo'y nananabik
Pipikit akong ikaw pa rin ang nasa isip
Hahanapin kita sa aking panaginip

Kapag ikaw ay kapiling na
Walang sandaling sasayangin sinta
Bubuhayin natin ang mga mga ala-ala
At kung maari sanay hindi na magising pa

Sabay nating tatawirin ang bahaghari
Aakyatin mga ulap hanggang kumulimlim
Hawak-kamay na bibilangin ang mga bituin
Susungkitin natin ang buwan sa gabing taimtim

Babalik rin tayo sa ating tagpuan
Kung sa'n nagsimula ating pag-iibigan
Iuukit kong muli ang iyong pangalan
Sa puno na madalas nating sinasandalan

Kapag wala na tayong maisip gawin
Dadalhin naman kita sa ating hardin
Uupo ako sa tabi mo at sa langit ay titingin
Muling idadalangin na ako sana'y kunin Niya na rin.

Isang kaibigan ang sumagot sa tulang ito, yun nga lang, mas maganda pa ang gawa niya kesa sakin, napaka-makata talaga niya. 

Dahil sa iyong pag-ibig by Sinta Isaac

Irog, ngayong gabi ikaw sana'y humimbing

sa iyong panaginip ako'y iyong hanapin,

alam kong ika'y nananabik sa aking pagdating

sa loob ng iyong puso ako sana'y hintayin.

At sa sandaling tayong dalawa'y magkapiling

bagamat ito'y panaginip, iyo sanang damhin

ang nilumot na alaala ating muling buhayin

ngunit sa huli'y kailangan mo pa ding gumising.

Itatawid kita sa tulay ng mga ulap

patungo sa bahagharing ating pinapangarap

pilit nating papangalanan ang bawat bituin

at pagmamasdan kita sa ilalim ng buwan at dilim.

Ibabalik kita sa init ng aking mga bisig,

ang bisig kong kinakapitan mo ng mahigpit

Muli mong iuukit ang pag-ibig sa aking katawan,

dito sa loob ng ating mga puso ang ating tagpuan.

At sa sandali nang ating pananahimik,

ipakita mo sa akin ang mga rosas nang pag-ibig,

humimlay ka sa aking tabi at ang mata'y ipikit,

sa ganoong paraan lamang tayo maaaring magtalik...

dito sa sarili nating langit.

Salamat ulit Sinta, hindi ko makakalimutan ang tulang ito :)

OKTUBRE

Sabi nila, madali raw makikilala ang demonyo dahil ito daw ay may dalawang malaking sungay, may buntot, at laging may dalang higanteng tinidor... Pero malayo ang itsura nito sa mga demonyong kaharap ko ngayon.




Nasa impyerno ako ngayon.


May demonyong nakapatong sa nakahandusay at hubad kong katawan. Ang isang kamay nya ay nakasabunot sa aking buhok habang ang kanan nyang kamay ay may hawak na baril habang nakahawak sa aking kanang dibdib. Bawat pagpalag ng aking mga hita ay may kapalit na suntok o sampal. Nakabusal sa aking bibig ang underwear ko. Ang mga kamay ko ay pigil-pigil ng dalawang lalake pa na panay rin ang lamas sa maseselang parte ko. Nag-uunahan sila sa pagkapa ng mga bahagi na makakapag-patindi ng kanilang pagnanasa. Pati ang kanilang mga bibig ay naglalakbay din sa walang saplot kong katawan. Malayo ang itsura ng tatlong demonyong ito sa mga napapanood ko sa tv at nababasa sa mga libro pero sigurado akong nasa impyerno ako ngayon.


Nilalantakan na ako ng tatlong demonyo. Ito ba ang kapalit ng pangungupit ko ng pera kay Dad? Ito ba ang kabayaran sa mga kasinungalian ko kay mama kapag ginagabi ako ng uwi galing sa paglalakwatsa kasama ng tropa ko? Grabeng parusa to. Gusto ko na lang mamatay kesa ganito.


Halinhinan sila sa panggagahasa sakin. Para akong lechon na pinagpi-piyestahan. Parang wala silang balak tumigil. Hindi ko alam kung naka-ilang beses na silang nagsalit-salitan. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mga impit kong daing, at mga ungol nila habang sarap na sarap sila sa ginagawa nila sakin. Pati dugo ko yata ay mailuluha ko na sa tindi ng hirap na dinaranas ko.



Ganito pala ang impyerno. Isang matinding parusa. Isang bangungot. Wala ka nang hihilingin pa kundi ang mamatay na lang ulit at baka sakaling pagmulat ng mata mo ay napadpad ka na sa langit.


Natapos na naman yung isa at tumayo siya mula sa kanyang pagkakaluhod sa aking harapan. May papalit na naman. Hindi ko na kaya ang kahayupan nila. Papatong na sya sa akin ngunit itinikom ko ang aking mga hita bilang pagprotesta. Isang bigwas sa aking panga ang iginanti nya. Namanhid ang buong mukha ko.


Nahilo ako at parang nabibingi. Umiikot ang aking paningin. Ilang segundo pa'y lalo nang nagdilim ang paligid. Unti unting naglaho ang impyernong eskinitang iyon kasabay ng tatlong demonyong humahalay sa akin.

***********

1:37am na sa digital wristwatch ko.


Mahirap ang graduating student. Maraming projects at exams. Samahan pa ng thesis na pinaglamayan namin ngayon sa bahay ng classmate ko. Doon ako pinatutulog ng parents nya dahil alanganing oras na kaso may pasok pa kami bukas ng umaga kaya ipinasya ko na lamang umuwi.


Gustong gusto ko nang makauwi para ihimlay ang pagod kong katawan at utak sa malambot kong kama. Hindi na ako maghahapunan, bukas na lang. Naubos talaga ang lakas ko ngayong araw na ito. Sinimulan ba naman kasi ni Prof. Benitez ng isang mahabang "short" quiz tungkol sa C++ eh. Sino ba naman ang hindi mauubusan ng lakas.


Tatlong eskinita na lang ang tya-tyagain kong lakarin at mararating ko na ang terminal ng mga tricycle para makauwi sa amin. Lagi naman akong may kasabay na naglalakad sa kalyeng ito. Ngayon lang wala dahil masyado nang gabi kaya wala ng tao sa daan. Tanging isang itim na pusa ang nakasalubong ko sa daan. Tahimik na ang paligid. Waring tulog na ang kalye. Ang bilis ng paglakad ko. Nakakatakot pala sa lugar na ito kapag ganitong oras na.


Naulinigan kong may kasunod pala akong naglalakad sa makipot na eskinitang iyon. May yabag ng tsinelas sa likuran ko. Lumingon akong bigla at nakita ko ang dalawang lalaking nakatingin sa akin. Bigla akong kinilabutan sa takot. Diretso rin sila sa paglakad.


Malapit na ang susunod na eskinita, kakaliwa na ako. Sana ay may tao dun para mahingan ko ng tulong kung sakaling may balak na masama ang dalawang lalaking ito.


Pagliko kong pakaliwa ay natanaw kong may isang anino sa di kalayuan. Nakatayo lamang ito at nakatingin sa direksyon ko. Lumiko din ang dalawang lalaki sa likuranko. Pakiramdam ko ay mas malapit na sila ngayon sa akin. Halos patakbo na ako kung maglakad. Naguunahan ang aking mga paa at malalaki ang aking mga hakbang.


Nasa bandang gitna na ako ng eskinita nung habulin ako at akbayan nung dalawang lalaki. Holdap daw. Pinagitnaan nila ako. Wag daw akong papalag dahil papatayin daw nila ako. Halos bumaon sa aking tagiliran ang nguso ng baril na hawak nung isang lalaki. Amoy alak sila pero mukhang hindi naman masyadong lasing. Sa nanlalabong dilaw na ilaw ng poste na kinatatayuan namin ay pilit kong kinilala ang kanilang mga mukha. Namumula at nagdudumilat ang kanilang mga mata. Maya maya pay lumakad papalapit sa amin ang aninong nakatayo sa di kalayuan ng eskinita. Kasama pala nila ito. Look out.


Wala akong pera kundi ang natitirang ilang daan sa allowance ko at ang bagong cellphone na regalo ni Dad sa akin nung nakaraang pasko pero walang pagdadalawang isip na ibibigay ko sa kanila iyon para lang huwag nila akong saktan o patayin. Nagmamadaling iniabot ko ang bag ko sa lalaking may hawak ng baril. Bata pa ito. Kalbo at humpak ang mukha. Payat. matangkad lang sa akin ng kaunti. Kinapkapan pa ako ng mga kasama nya. Pinapalis ko ang mga kamay nila. May kamay na humipo sa aking puwet. Nagkatinginan sila. Lalong umigting ang aking kaba.


Tatakbo na ako. Aalis na ako dito ngayon din sabi ko sa sarili ko. Hahakbang na sana ako para tumakbo palayo pero hinawakan ako sa siko nung isang lalaki. Nanginginig ang aking katawan sa takot pero ipinalag ko ang aking braso at nabitawan nya ako. Pero hindi ko na nagawang tumakbo, hindi na ako pinakawalan nung dalawa pa.


Ikinasa ang baril at itinutok sa akin sabay sabing "hubad!" Lalo na akong nagimbal at hindi ko na napigilang umiyak. Hindi ako naghubad kayat ang dalawa pang kasabwat ang marahas na nagtanggal ng aking uniform. Tinangka kong manlaban pero sinikmuraan ako nung isa. Hindi ako nakahinga at napaupo ako sa sakit. Hinaltak nila ang blouse ko at hinubad ang palda ko.


Tanging panloob na lamang ang natitirang saplot ko. Inutusan nila akong lumakad. Dadamputin ko sana ang aking uniform nung may sumipa sa akin. Natumba ako at nasubsob sa paanan ng poste kayat nagdugo ang aking bibig. Sumigaw ako ng saklolo kayat nakatikim ako ng matinding sampal.

 Pakaladkad nila akong dinala sa madilim na bahagi ng eskinitang iyon. Sa lugar na kinatatayuan kanina nung kasabwat nila na hindi nasisinagan ng kahit kaunting liwanag mula sa bombilya ng mga poste. Sa may tabi ng tapunan ng basura, kung saan ga-baywang na ang taas ng patong-patong na plastic ng basura at napaka baho ng amoy. Itinulak nila ako at sapilitang inihiga sa malamig at matigas na semento. Inalis nila ang natitirang saplot sa aking katawan at sinimulan akong halayin.

***********

May tumatapik sa aking pisngi. Malamig ang kanyang kamay. Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata. Nasa impyernong eskinita pa rin ako. Madilim-dilim pa rin ang paligid ngunit sisikat na ang araw maya-maya. Ikinilos ko ang aking kamay at tinanggal ko ang busal sa aking bibig. Isang matandang taong grasa ang gumising sa akin. Wala na ang tatlong demonyo.


Hindi ko alam kung anong oras na dahil wala na rin ang relo ko o kung gaano ako katagal nawalan ng malay at kung ilang beses pa nilang inulit ang kahayupan nila sa akin.


Nakatingin lang sa akin ang taong grasa. Pinagmamasdan nya ako mula ulo hanggang paa. Waring alam nya kung anong dinanas ko. Hindi pa ako gaano makagalaw ngunit pilit kong itinukod ang aking mga siko upang makabangon. Pakiramdam ko ay nagka gutay gutay ang aking mga kalamnan. Kumilos sya at hinubad ang kanyang sira-sirang tshirt at iniabot sa akin.

***********

 Muntik nang ma-stroke si Dad dahil sa matinding galit na naramdaman nya nang malaman nya ang sinapit ko. Kahit kailan ay hindi ko sya nakitang umiyak. Ngayon lang. Pati si mama na hindi ko gaanong ka-close ay nakitaan ko ng sobrang hinagpis.


Nung mahimasmasan si Dad ay inutusan nya si mama para kontakin ang ninong kong pulis. Pagkatapos nilang mag-usap ni ninong ay niyakap ako ni Dad. Sabi nya gagawin raw nila ni ninong ang lahat para managot ang mga hayop na lumapastangan sa akin. Lahat raw ng koneksyon ay gagamitin nila upang magbayad ang mga kriminal na iyon sa kahit na paanong paraan. Matinding kabayaran daw ang haharapin nung mga kriminal na iyon.


Hindi naman binigo ni ninong ang pamilya namin lalot higit si dad, apat na araw pa lang ang nakakaraan ay pinabalik na nya kami sa presinto upang kumpirmahin ang mga suspek na nahuli nya. Nahuli ang dalawa. Yung isa daw ay nakatakbo. Sabi ni ninong hindi raw lilipas ang linggong ito at mananagot din ang isa pang iyon. Magkakaron daw ng hustisya ang pangba-baboy na ginawa nila sa Unica Hija ng kumpare nya.


Tumupad si ninong sa pangako nya. Isang bangkay ng lalaki ang natagpuan sa eskinita. May tama ito ng baril sa sentido. Isang bala lang ang tumapos sa buhay nito. Iniabot sa akin ni dad ang dyaryo upang ako mismo ang makabasa ng buong detalye. Malinis ang pagkakagawa at walang makapagsabi kung sino ang nasa likod ng pagpatay na ito.


Pinatay ni ninong ang pangatlong suspek na nang-rape sa akin. Sabi ni Dad, tinorture daw ni ninong ng todo ang dalawang kasamahan nito na naikulong na upang sabihin kung saan maaring magtago ang kasama nila. Naluha ako sa kinalabasan ng lahat pero hindi ako nakaramdam ng kahit kaunting awa. Tama lang sa kanila ang kanilang sinapit.

 Mabilis kong nakamit ang hustisyang isinisigaw ng maraming babaeng kapwa ko biktima sa panghahalay. Pero kahit ganon may mga gabi pa ring napapanaginipan ko ang nangyari sa eskinitang iyon. Pakiramdam ko ay napakarumi ko. Nahihiya akong makihalubilo sa ibang tao.


Dalawang buwan na ang nakalilipas subalit lagi pa rin nila akong nakikitang tulala at parang wala sa sarili. Madalas akong nakaupo sa baitang ng hagdanan namin, nakapangalumbaba at nakatingin sa sahig na marmol. Naging madalang ang pagpasok ko sa eskwela. Lagi rin akong nagkukulong sa kwarto at nanonood lang ng mga pelikulang brutal at puro patayan. Humina rin ang aking pagkain at lagi akong walang kibo. Dinala ako ni mama sa doktor kahit tumututol ako.


Sabi ng doktor sa Oktubre daw ako manganganak.

Imelda

Sa kagustuhan niyang makapunta ng sayawan sa bayan, binalewala niya ang banta ng kanyang lola na uulan ng malakas ng gabing iyon. Kahit umaambon at malakas na ang ihip ng hangin ay tumuloy siya sa kanyang lakad. Sigurado siyang tutuloy din naman ang kanyang mga kaibigan kaya't hindi siya nagpapigil sa nagbabantang malakas na ulan.

Halukipkip ang balabal at payong, matiyaga niyang nilakad ang madilim na daanan sa kanilang baryo upang makapunta sa antayan ng jeep papuntang bayan. Ingat na ingat siyang malukot ang kanyang bestida o kayay masira ang lumang luma na niyang sandalyas. Ang buhok nyang mahaba na ngayon ay nakakulot dahil sa maghapon niyang pagsosoot ng rollers. Nakalipstick din siya at pulbos.

Imelda Magtanggol. Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya maintindihan kung anong rason ng kanyang ina para pangalanan siyang Imelda. Hindi niya kilala ang kanyang ama, lumaki siya sa poder ng kanyang lola. Ang ina niya ay namatay sa araw ng kanyang debut. Kung tutuusin, langit at lupa ang pagitan nila ng kanyang tokayo - Si Madam Imelda Marcos. Lahat ng bagay na mayron si Madam Imelda ay wala sa kanya. Yaman, ganda, kapangyarihan, edukasyon -lahat wala sa kanya.

Ito ang kauna-unahang pagkakataon na magkakaroon ng sayawan sa bayan nila. Maganda raw kasi ang ekonomiya nila sabi ng kanilang gobernador. Ang sayawan daw na ito ay isang pagdiriwang at pasasalamat sa mayamang anihan, magandang klima at tahimik na bayan.

Ito ang kauna-unahang makakasayaw siya kayat naman ilang linggo niya itong pinanabikan. Talaga namang kinukulang siya ng tulog sa gabi kakapangarap kung sino ang lalaking una niyang makakasayaw sa buong buhay niya. Ang bistida niya ay sariling tahi nya lang gamit ang lumang makina ng kanyang lola. Ang sapatos niya ay ang sapatos na binili sa kanya ng kanyang ina noong ikalabing walong kaarawan niya bilang regalo.

May halong nerbyos rin ang kanyang nararamdaman. Paano kung magbutas lang siya ng bangko gaya ng pagbibiro sa kanya nila Jen? Sa kanilang apat na magbabarkada, siya na lang ang hindi nagkakanobyo. Masyado raw kasi siyang makaluma at pakipot. Dapat daw sabi ni Gina, ay pumayag siyang magpaligaw kay Mike para manlang maranasan niya kung paano ligawan at paano suyuin.

A night of art

A night of art.


Isang exhibit ng baguhang photographer ang naganap kagabi. Ginanap ito sa isang function room na sadyang inayos para magmukhang luma at madilim. Ang artist na kumuha ng mga litratong ito ay nakaupo sa gitna habang tumutugtog ng lumang melodiya sa grand piano.



Lalong lumungkot ang paligid ng saliwan ito ng arkiladong orkestra. Nagmukha itong concert at museum. Talagang maganda ang mga litratong nakasabit sa paligid na may ibat-ibang laki at estilo ng frames.


Para sa isang baguhang artist, ang pageexhibit na tulad nito ay isang pagsusugal. Hindi siya sikat at hindi tiyak kung mabebenta ba ang mga litratong iyon.


Hindi naman ako mahilig sa mga exhibit lalo na sa arts. Na-curious lang ako ng marinig ko ang tunog ng piano kaya pumasok ako sa silid ng hotel na iyon na tinutuluyan ko.


Sa di malamang kadahilanan, hindi na naman ako makatulog katulad kagabi pagkagaling sa exhibit. Waring naririnig ko pa rin ang napakalungkot na musikang nagmumula sa piano. Tinititigan ko ang litratong binili ko sa exhibit na ngayon ay nakasabit na sa dingding ng kwarto. Ang litratong napili ko - isang babaeng nakatayo sa isang tulay na nakatingin sa ilog habang may namamangka. Ito ang pinili ko dahil mahilig akong mamangka.


Parang nahipnotismo ako ng musika ng grand piano. Kahit anong gawin ko ay hindi ako makatulog.

Kapag Laos Na Ang Mga Sikat.

Kapag 'di na gasgas

ang salitang "mahal kita"

sasabihin ko ito sayo

para di mo isagot

na masyado akong ma-"keso".

Saka na lang ako lalapit

kapag wala ka nang ka-Tweet.

Saka na lang kita tatawagan

'pag sa YM ay wala ka nang ka-chikahan.

Kapag ang Facebook ay hindi na "in"

at si Lady Gaga ay laos na rin...

siguro pwede na akong magpapansin

sa gayon masisiguro kong

sa akin ka na lang titingin.

Kapag hindi na uso

ang mga katagang "wrong timing"

saka ako magtatapat

para hindi mo sabihing

isa kong "malaking assuming".

Saka na lang,

kapag wala nang kaagaw sa iyong atensyon

kapag wala nang exciting sa Internet or MTV

'pag luma na ang Iphone o Blackberry.

Saka na lang

pag sawa ka na sa kaka-text

para di isiping ang sasabihin ko

ay ginaya ko lang

sa isang forwarded message.

Sa ngayon,

mananahimik muna ako sa isang tabi

at mangangarap tuwing gabi

na ako ang kasama mong nanonood

ng mga love story sa Imax 3d.

Iba-blog ko na lang muna

ang nararamdaman ko sayo

at maghihintay ng mga pictures

na naka-tag kasama mo

magpaparamdam na lang ako

'pag hindi ka na hooked

sa mga pinagkakabisihan mo

at wala nang uso sa paligid mo.

Baw.

Kailan

Kailan ba maluluklok ang tinatapakan,
babangon mga dangal na niyuyurakan?
Kailan ngingiti ang sangkatauhan,
gigising na may sikmurang hindi kumakalam?

Kailan tatawa ang syang pinagtatawanan?
kailang hahagkan ang pinandidirian?
kailan matatakot ang walang pinaniniwalaan?
kailan mananagot ang mga nanlalamang?

Kailan malilinis ang mga lansangan,
sa mga batang dapat ay nasa paaralan?
Kailan ang matatanda'y lalagi sa kanilang tahanan,
at mapapahinga sa pagkayod para may panghapunan?

Kailan matitigil ang mga bakbakan,
at wala nang hahandusay na duguang katawan?
Kailan pa ba giginhawa at makikinabang,
ang mga manggagawang nahihirapan?

Kailan magsisilbi ang siyang pinaglilingkuran,
at titingala ang mga naghahari-harian?
Kailan aayos ang gobyerno't pamahalaan?
hanggang kailan magpapadala sa kanilang kapangyarihan?

Maraming tanong sa aking isipan
parang halos lahat ay walang kasagutan
marahil kung hindi kikilos at hindi lalaban
habangbuhay tayong alipin sa sariling bayan.