Hinihintay ko ang pagtila ng ulan

Hinihintay kong tumila ang ulan
Upang tanawin ang mga tala sa kalangitan
Nakakainip maghintay buong magdamag
Sa tulad mong puro salita't pangako lamang

Hinihintay kong tumila ang ulan
Nais ko sanang kausapin ang buwan
At itanong kung bakit ako mag-isa
Habang ikaw ay nasa ibang kandungan

Hinihintay ko ang pagtila ng ulan
Gusto kong maglakad sa gitna ng daan
Baka sakaling ikaw ay aking matagpuan
At malaman kung sino man ang iyong ka-ibigan

Hinihintay kong tumila ang ulan
Upang sa gayon lumiwanag itong isipan
At sa huli'y akin nang panindigan
Na ikaw nga ay isang bagyong napadaan lamang.

Strangers again.

I saw you today and realized how far apart we’ve grown. I know I should talk to you and ask you how you’re doing. And I really wish I could. But it’s just occurred to me that we’re strangers now. You don’t know me anymore, much less want to, and it’s okay that you’ve moved on. I know that everything’s different now. I’ve been staying strong. (from google)